علل بىاعتنايى به امر به معروف و نهى از منكر وقتى كمال اهتمام و تأكيد دين اسلام را راجع به امر به معروف و نهى از منكر در قرآن مجيد و احاديث شريفه مطالعه مىكنيم و به مصلحت و فايده قيام به اين واجب دينى و اخلاقى متوجه مىشويم و از طرفى كوتاهى و مسامحه اغلب افراد را در انجام اين وظيفه مىبينيم ، حق داريم كه از علت اين تقصير و بىاعتنايى ، تفحص و جستجو نماييم و بپرسيم : چگونه است كه با آنكه بسيارى از مصالح و فوايد اداى اين تكليف و زيان‌هاى ترك آن را همه مىدانيم از مسامحه و كوتاهى درباره آن نمىپرهيزيم ؟ چرا با آنكه كسان و بستگان خود را گرفتار فقر اخلاقى و انواع آلودگىهايى كه ضرر آن به مراتب از ضرر هر مرض و آفت و فقر مادّى بيشتر است مىبينيم و به جاى آنكه در مقام راهنمايى و نجات آنان از اين مهالك و زيان‌ها برآييم ، سكوت و خاموشى اختيار مىكنيم ؟ چگونه است كه اگر كسى داراى مال و مقامى باشد از بىادبىها و كارهاى نامشروع و گناهانى كه مرتكب مىشود چشم پوشى مىگردد و كسى آنها را مؤاخذه نمىكند در حالى كه از يك فرد عادى گاهى در ترك اولى هم بازخواست مىشود ؟